Aleksandra Parkita
Decyzję o rozpoczęciu walk wydał dowódca Armii Krajowej gen. Tadeusz Komorowski „Bór”. Celem powstańców było wyzwolenie Warszawy spod niemieckiej okupacji przed wkroczeniem Armii Czerwonej oraz pokazanie, że Polskie Państwo Podziemne pozostaje legalną władzą Rzeczypospolitej.
Początkowo zakładano, że walki potrwają kilka dni. Powstanie trwało jednak aż 63 dni i zakończyło się kapitulacją 3 października 1944 roku. W wyniku walk zginęło około 16-18 tysięcy żołnierzy Armii Krajowej oraz od 150 do 180 tysięcy cywilów. Po upadku powstania Niemcy niemal całkowicie zniszczyli Warszawę.
Do walki przystąpiło od 25 do 37 tysięcy powstańców, głównie żołnierzy Armii Krajowej. Wśród nich były także kobiety, które służyły jako sanitariuszki, lekarki, łączniczki, a także walczyły na pierwszej linii frontu. W powstaniu uczestniczyli również bardzo młodzi ludzie - najmłodszy znany uczestnik walk, Jerzy Szulc ps. „Tygrys”, miał zaledwie 10 lat.
Powstańcy od początku mierzyli się z ogromnymi trudnościami. Największym problemem był brak broni i amunicji - wyposażenie pozwalało uzbroić jedynie część walczących. Żołnierze korzystali także z własnoręcznie wykonanej broni, zdobycznego sprzętu oraz alianckich zrzutów.
Mimo militarnej klęski, Powstanie Warszawskie stało się symbolem walki o wolność i niepodległość. Dla wielu uczestników było wyrazem sprzeciwu wobec okupacji oraz próbą odzyskania kontroli nad własnym miastem i państwem.
Co roku 1 sierpnia, dokładnie o godzinie 17.00, w całym kraju rozbrzmiewają syreny alarmowe. Polacy zatrzymują się na chwilę, aby oddać hołd bohaterom Powstania Warszawskiego i wszystkim mieszkańcom stolicy, którzy doświadczyli tragedii wojny.
Napisz komentarz
Komentarze