„Jeszcze Polska nie umarła"

Z woli podkreślenia wagi dzisiejszego święta zebraliśmy się pod pomnikiem wdzięczności. Przypominam, że stoi on w miejscu, w którym do lat 30. ubiegłego stulecia stała cerkiew garnizonowa, symbolizująca obecność armii rosyjskiej, armii carskiej, która miała do końca świata i pewnie jeszcze dłużej pilnować, by wielkie imperium rosyjskie nigdy stąd nie odeszło. Ten pomnik jest symbolem powrotu niepodległego państwa polskiego, które narodziło się po 123 latach niewoli, ale nie, jak pisał poeta, ni z tego, ni z owego, mieliśmy Polskę na pierwszego. To był ciąg wydarzeń, które rozciągało się na cały XIX wiek, które obfitowały w dramatyczne wydarzenia, powstania, spiski, rewolucje, wysyłki na Sybir, ale też wielką polską kulturę, która właśnie w okresie zaborów zyskała rangę i wymiar niezwykły. 

Dość powiedzieć, że naród, który nie miał własnego państwa, który nie miał żadnych instrumentów przekonywania do swojego języka, swojej kultury, stał się magnesem przyciągającym mieszkających tu obcej narodowości ludzi. Dość powiedzieć, że po jednym pokoleniu mieszkający w Polsce potomkowie Czechów, Niemców, Węgrów polonizowali się, przypinali sobie biało-czerwone kokardy, jeżeli była tylko okazja i byli najszczerszymi polskimi patriotami. Szli do powstań, szli na katorgę, szli do więzień z pieśnią jeszcze Polska nie umarła. 

Nasza scena polityczna była podzielona nie mniej niż dzisiaj, może bardziej. Dzieliło tych ludzi, którzy szli do polityki i szli na wojnę z myślą o Polsce niemal wszystko. Rywalizowali o trwałość swojego stosunku do Polski jako idei państwa niepodległego. Rywalizowali o wizję uczestnictwa w globalnym konflikcie, o organizację powojennej niepodległej Polski, o jej granicę. Ba, Roman Dmowski i Józef Piłsudski rywalizowali o tę samą kobietę. A jednak w tym decydującym momencie, kiedy ważyły się losy niepodległego państwa polskiego, nie mieli wątpliwości. Józef Piłsudski poprosił Romana Dmowskiego, stojącego na czele Komitetu Narodowego Polskiego we Francji, by w imieniu Polski reprezentował nasze interesy na konferencji. Ignacy Jan Paderewski, najbliższy współpracownik Romana Dmowskiego przyjął tekę premiera i ministra spraw zagranicznych. Z rąk Józefa Piłsudskiego. Wincenty Witos, kolejny z ojców naszej niepodległości, wiedział jak przemówić do mieszkańców wsi, by nie tylko sprawy socjalne, ale również narodowe przekazać jako wymiar tej chwili, która była najważniejsza. Ignacy Daszyński, pierwszy premier rządu tymczasowego, socjalista z Galicji, nie miał wątpliwości, że nie bolszewizm z jego ideą komunizmu budowany na wschodzie, lecz wizja socjaldemokratyczna, która zakładała w Polsce przede wszystkim odbudowę niepodległego państwa polskiego, a potem budowę w tym niepodległym państwie sprawiedliwości społecznej. To przypominało grę na wielu różnych fortepianach. Ale ta gra na różnych fortepianach układała się w jedne z najbardziej znanych nam, ukochanych melodii. Jeszcze Polska nie umarła. 

Czy stać nas na takie naśladownictwo przodków naszych, którzy potrafili w ważnych dla Polski sprawach zapomnieć o dzielących ich różnicach, podać sobie rękę i współpracować? Bo jeżeli coś powinniśmy pamiętać i przenieść z tamtych dni w czas dzisiejszy, to właśnie tę ideę. - przemawiał Krzysztof Obratański, Burmistrz Końskich.